Fleur, 28 april 2012
Bolivia , La Paz 32°

Dag Granja, hello Reizen!

Damian. Hij kijkt sip voor zich uit. Zijn schouders hangen omlaag, zijn hoofd is gebogen. Ik loop langzaam naar hem toe. Hij kijkt op. Waar normaal een grote glimlach verschijnt, vertrekt nu alleen een spiertje. Ik zeg zijn naam en ga naast hem zitten op het muurtje. Voorzichtig sla ik mijn arm om hem heen. Stilzwijgend zitten we naast elkaar. Beide tikken we de laatste seconden weg. Wat er zo gaat gebeuren probeer ik nog niet aan te denken. Een onrustig gevoel bekruipt me. Na enkele minuten, die veelste snel zijn gegaan, hoor ik de vrachtwagen aankomen rijden. Tijd om te gaan. Een laatste keer glijden mijn ogen over alle rondlopende jongens. Ze knuffelen me, zeggen doei. Ik knuffel terug. Damian staat op en loopt naar me toe. Zijn ogen stellen mij de vraag die ik mezelf al zovaak heb gesteld. Waarom hermana? Waarom? Ik geef hem een hele dikke knuffel. Wil niet loslaten. Nog even. Maar dan toetert de vrachtwagen. Tijd om los te laten. Nog een laatste blik, een laatste knuffel. Tranen springen in mijn ogen terwijl ik hem weg zie lopen. Dat was het dan. Maar waarom toch hermana? Waarom?
---

Vreselijk, dat afscheid nemen. Niet alleen van Damian. Ik had het wel moeilijk met meer jongens. Want ja, na zo´n periode van 4 maanden ga je je stiekem toch heel erg aan ze hechten. Het was sowieso een rare dag. Alles doe je opeens voor het laatst: voor het laatst om 6 uur wakker worden van de wekker, voor het laatst een ijskoude granja douche, voor het laatst de jongetjes uit bed halen.. Tijdens het middag eten werd er tijd besteedt aan ons afscheid. Een toespraakje van David, de coördiator, een dans van Yair en Carlos Daniel, een toespraakje van Louis David, een chilla (waarin hij ons bedankte voor o.a. het geven van shampoo) en van iedere groep een kaart. Wat was het gek om aan het einde van de dag voor de laatste keer het hek uit te rijden...

Wat zou ik graag teruggaan. Om daar nog even iets langer mijn leven te leiden. Om weer onzin gesprekken te voeren met Damian, Yair stevig te knuffelen, te knikkeren met Carlos Daniel. Mauricio uit z´n bed te slepen, Fabio naar z´n taakje te brengen. Te lachen met Willian en woordjes te vertalen voor Gabriel. Om weer in die heerlijk stoute ogen van Jhonny te kijken en een miljoen foto´s te maken van Giovanni en José Alfredo. Of Louis David voor de zoveelste keer te weigeren hem nóg een keer tandpasta te geven, naar de ellenlange verhalen van Brayan te luisteren waar ik vaak niks van versta en Jhonatan weer te helpen met zijn Engels (guax dies? It´s a penciel).
En wat zou het geweldig zijn om weer zo´n vieze granja maaltijd naar binnen te werken (ik hoop toch geen pasta). Om weer door Montero te lopen. Naar de bakker te gaan waar we veelste veel zoetigheid kochten en vervolgens in de supermarkt om nog meer eten in te slaan. En daarna nog even naar Kivan, het restaurantje waar we elke maandagmiddag oreo-ijs aten. Daarna zou ik nog even op de plaza central zitten waar verkopers de hele tijd voor je langslopen. En vervolgens zou ik weer een motortaxi naar huis nemen omdat ik liever niet in de brandende zon loop. Ik zou weer met de jongens bezig kunnen zijn, Spaans kunnen spreken, grapjes kunnen maken met de opvoeders. Ik zou weer naar Padre Henk gaan en gezellig met hem kletsen, over de markt rondlopen en natuurlijk met micro nummer 70 (of 69, als je langer wil zitten) naar het centrum van Santa Cruz gaan voor maar 0,18 eurocent p.p. Daar zou ik weer een hamburger eten bij Fernando, een kop koffie drinken bij Alexanders (mét koekje!), een walgelijk kaartje naar huis sturen en tot het donker op de plaza zitten en genieten van alles wat er om me heen gebeurt...

Maarja, dat is een afgesloten periode. Het reizen is nu begonnen! Van Santa Cruz zijn we doorgereisd naar Cochabamba. Niet echt een succes, meteen de eerste dag zijn we beroofd. Iets waar ik nu hard om kan lachen, maar wat me toen toch wel even liet schrikken. We hebben daar het Christusbeeld beklommen met als resultaat 2 verbrande koppies en enorme spierpijn (1350 treden in gloeiend hete zon?). Maar daarna was ik wel een beetje klaar met die stad. We waren ook voor het Christus beeld gewaarschuwd, dat het onveilig kon zijn. Dus de rest van de dag hebben we in het restaurantje van de terminal gespendeerd waar ze ons paupervoedsel voorschotelden. Wat was ik blij toen de nachtbus naar Sucre eindelijk vertrok!

Sucre, de hoofdstad van Bolivia, was een groter succes. De eerste 2 dagen hebben we in een goedkoop hostel gezeten, maar zodra er plek was zijn we in een beter hostel gegaan. Daar konden we eindelijk even bijkomen van de drukke weken. Alhoewel de eerste week voor mij nog best zwaar was: ik werd ziek en miste de Granja enorm. Het reizen zag ik alleen maar tegenop, al dat geregel en gedoe...
Het was een hostel met een keukentje, waar we iedere ochtend ontbeten met een Brits echtpaar. Het was fijn en heel goed voor me om met andere mensen over de Granja te kunnen praten. Maar ook over andere leuke onzinnige dingen. We zijn nog een dagje naar een textiel museum geweest en hebben na afloop een Boliviaanse portie Italiaanse pasta weggewerkt met een prachtig uitzicht over Sucre en een kolibrie die steeds zijn gezicht even liet zien. Al met al was het een hele rustige maar leuke tijd! Toen we daar, na 2 weken, weg moesten baalde ik wel een beetje. Het was een heerlijk vakantieleventje. Maar om heel eerlijk te zijn begon het ook wel te kriebelen om weer iets spannends te doen, want zó interessant was Sucre nou ook weer niet...

De volgende stad was Potosí, een mijnstad op 4000 meter hoogte gelegen. Daarmee is het ook de meest hoog gelegen stad van de wereld. En dat was ook een hoogte om even aan te wennen zeg. De straten liepen vaak steil omhoog, en als je met backpack en al opzoek bent naar een hostel na een vermoeiende busrit, dan is dat niet een heel leuk extra´tje. In Potosí hebben we de kathedraal bezocht en een klooster bezichtigd. Maar algauw zijn we doorgereisd naar Uyuni.

Uyuni zelf is een dorpje om triest van te worden. Uitgestorven straten waar het stof doorheen waait, een felle, brandende zon en weinig mensen (er waren geloof ik meer toeristen dan bolivianen...). Maar de excursies die ze daar aanbieden zijn het zeker waard om er een nachtje te slapen. We hebben samen met een Spaans koppel een tour geboekt, en de volgende dag kwam er nog een Australisch koppel bij. Met onze bagage op het dak en met z´n zessen en onze gids José in de auto vertrokken we in een grote jeep, opweg naar de natuur.
We hebben eerst de zoutvlakten mogen aanschouwen. Wat is dat geweldig zeg! Een enorm grote, uitgestrekte, witte vlakte met een strakblauwe lucht erboven en een fel schijnende zon. Wat bergen om de achtergrond te versieren. Terwijl wij een berg foto´s maakten, verzorgde José ons middageten wat we later vredig oppeuzelden in die geweldige omgeving.
Algauw vertrokken we weer, opweg naar het natuurgebied Zuid-Lípez. Een natuurgebied van uitersten en ongekende natuur. Ik heb daar enorm veel mooie meren gezien die vaak werden omgeven door bergen. We hebben door woestijngebied gereden, op enorme rosten gezeten, geisers gezien (en geroken, dat stinkt!), op een actieve vulkaan gestaan, flamingo´s van heel dichtbij gefotografeerd, geslapen in vreselijke kou (5000m hoogte) en met z´n allen 3 dagen lang enorm genoten van alles wat er te zien viel. De kleuren die de bergen hadden, gecombineerd met het landschap en de stralend blauwe lucht maakten dat ik er wel dagen kon zitten en gewoon kon kijken. Helaas ga je met zo´n tour vrij snel langs alle plekken én ben je niet alleen (hadden wij nou de pech dat 2 auto´s vol schreeuwende Israëlieten ons moesten volgen...). Maar desondanks heb ik enorm genoten!

Nu zijn we aangekomen in La Paz, een grote drukke stad. Na 2 dagen ronddwalen, lekker koffie drinken bij Alexander (jeej, die hebben ze hier ook!) en souvenirs shoppen moest ik er toch weer aan geloven: overgeven en misselijk zijn. Nouja, dat was gister, vandaag gaat het alweer beter. Alleen moeten we ons verblijf in La Paz iets verlengen, uitrusten is nu prioriteit nummer 1. We zullen onze reis vervolgen naar Copacabana met het titicacameer, Cuzco en Machu Picchu, Arequipa en als laatste Lima.

--- Stiekem terug denken
Hij zit op mijn schoot. Ik peuzel op zijn armpje, vertel hem dat ik van chocola hou. ´Ik ga je opeten!´ Hij begint te lachen. Een vrolijke kinderlach die, zodra ik hem hoor, me blij maakt. Ik zou hem eeuwig kunnen kietelen, al was het alleen maar om zijn lachje te horen, in zijn twinkelende oogjes te kunnen kijken en zijn heerlijke mondje wijdopen te zien terwijl er twee grote gapende gaten zitten. Ik kijk hem aan. Hij kijkt mij aan. Ik zie hem nadenken. Dan pakt hij razendsnel mijn arm en doet net alsof hij mij wil opeten. Nu is het mijn beurt om te lachen. Voor ons is een voetbalveld. Er staat een groepje bruine jongetjes die net zo´n knalgeel hesje dragen als het jongetje op mijn schoot. Ik wijs hem erop, vraag of hij niet mee wil doen. Hij knikt, geeft me een hele lange knuffel, fluistert ´chau´ in mijn oor en rent onhandig weg. Maar verder dan twee stappen komt hij niet; zijn benen kruisen elkaar en met een plof valt hij languit op de grond. Ik moet om hem lachen. Enigzins beschaamd komt hij terug. ´Ga nou maar voetballen´ zeg ik hem. Nog een laatste knuffel en hij rent voor de 2e keer weg.
---

Ik hoop dat jullie genieten van de foto´s. Zo magisch als het was zal het alleen helaas nooit op een foto zijn. Dus ik kan jullie alleen maar aanraden om ook een keer naar Uyuni te gaan!
Over 3 weken zal ik alweer Nederlandse bodem betreden. Soms kijk ik er naar uit (het eten mis ik bestwel stiekem, haha)(oh en mijn familie ook, hoor) maar soms maakt het idee me ook best depressief. Nouja vroeg of laat komt het er toch van. Wat vliegt de tijd...


Veel liefs, Flora

Wil je Marte Fleur in Bolivia bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl